Polityka prywatności dla aplikacji, która nie zbiera danych

Polityka aplikacji niezbierającej danych może być krótka, ale nie powinna składać się z jednego zdania. Omów prostym językiem te punkty:

1. Kim jesteś: Twoje imię i nazwisko lub nazwa firmy, nazwa aplikacji i adres e-mail do kontaktu w sprawach prywatności.
2. Główne oświadczenie: aplikacja nie zbiera danych osobowych, nie przechowuje ich na naszych serwerach i ich nie udostępnia.
3. Co pozostaje na urządzeniu: ustawienia, pliki lub treści zapisane lokalnie oraz informacja, że odinstalowanie aplikacji je usuwa, z zastrzeżeniem kopii zapasowych urządzenia, które użytkownik włączył u Apple lub Google.
4. Uprawnienia: każde uprawnienie, o które prosi aplikacja, do czego służy i że dane są przetwarzane wyłącznie na urządzeniu.
5. Kontakt z Tobą: jeśli użytkownik napisze do Ciebie e-mail, otrzymujesz jego adres e-mail i wiadomość i używasz ich wyłącznie do odpowiedzi.
6. Operatorzy sklepów: pobrania i zakupy obsługuje sklep na podstawie własnej polityki.
7. Dzieci: czy aplikacja jest skierowana do dzieci.
8. Zmiany: jak zaktualizujesz politykę, jeśli dodasz funkcje zbierające dane, wraz z datą wejścia w życie.

Zdanie w rodzaju „Zdjęcia edytowane w aplikacji są przetwarzane na Twoim urządzeniu i nigdy nie są do nas przesyłane” jest znacznie bardziej przekonujące niż „szanujemy Twoją prywatność”. Pełny konspekt porównaj z artykułem co powinna zawierać polityka prywatności.

Odpowiedź zależy od tego, kto pyta, a różnica ma znaczenie.

Apple definiuje „zbieranie” jako przesyłanie danych poza urządzenie w sposób, który pozwala Tobie lub Twoim zewnętrznym partnerom mieć do nich dostęp dłużej, niż jest to konieczne do obsługi przesłanego żądania w czasie rzeczywistym. Dane przetwarzane wyłącznie na urządzeniu nie są zbierane. Jeśli token uwierzytelniający lub adres IP jest wysyłany wraz z wywołaniem serwera i nie jest przechowywany, Apple mówi, że nie musisz go ujawniać w App Store Connect.

Google mówi, że danych, do których dostęp uzyskuje się i które są przetwarzane wyłącznie na urządzeniu, nie trzeba ujawniać w sekcji Bezpieczeństwo danych. Dane wysyłane poza urządzenie i przetwarzane efemerycznie, w pamięci i tylko na potrzeby żądania w czasie rzeczywistym, nadal trzeba uwzględnić w odpowiedziach w formularzu, choć mogą nie być widoczne we wpisie w sklepie.

Przepisy o prywatności są szersze. Zgodnie z RODO „przetwarzanie” obejmuje każdą operację na danych osobowych, w tym samo ich otrzymanie. Jeśli Twoja aplikacja wywołuje Twój serwer, serwer ten widzi adres IP użytkownika, który może być daną osobową, nawet jeśli nigdy go nie przechowujesz.

Aplikacja może więc uczciwie wyświetlać etykietę „Data Not Collected” w sklepie, a jej polityka prywatności nadal może wyjaśniać przejściowe żądanie do serwera. Precyzja w tej kwestii sprawia, że polityka aplikacji niezbierającej danych budzi zaufanie.

Większość deklaracji „nic nie zbieramy” upada z powodu zależności, a nie własnego kodu dewelopera. Sprawdź każdy z tych elementów, zanim napiszesz choćby słowo:

• Raportowanie awarii: logi awarii i ślady stosu wysyłane do dostawcy to rodzaj danych w sekcji Bezpieczeństwo danych w Google Play i kategoria diagnostyki w Apple.
• Analityka: nawet SDK do zdarzeń, które brzmią anonimowo, zwykle wysyłają dane o urządzeniu i korzystaniu z aplikacji.
• SDK reklamowe: reklamy niemal zawsze wiążą się z identyfikatorami urządzeń i adresami IP.
• Narzędzia do zdalnej konfiguracji, flag funkcji i testów A/B, które łączą się z serwerem przy uruchomieniu.
• Widoki stron internetowych ładujące Twoje własne strony z analityką lub czcionkami z zewnętrznych serwerów. Google mówi, że dane zbierane przez kontrolowany przez Ciebie widok strony się liczą; widoki, w których użytkownicy przeglądają otwarty internet, się nie liczą.
• Powiadomienia push, które wymagają tokenu urządzenia przechowywanego na serwerze.
• Funkcje logowania, synchronizacji w chmurze lub kopii zapasowych dodane później.

Google stwierdza, że dane przesyłane poza urządzenie przez biblioteki i SDK w Twojej aplikacji się liczą, niezależnie od tego, czy trafiają do Ciebie, czy do podmiotu trzeciego. Jeśli znajdziesz którykolwiek z tych elementów, Twoja aplikacja zbiera dane, a polityka i formularze w sklepach muszą to uwzględniać. Poradnik o informacjach dotyczących Firebase pokazuje, co wysyłają popularne SDK Google.

Użytkownicy czasem pytają, jak aplikacja może twierdzić, że nic nie zbiera, skoro musieli zalogować się do sklepu, aby ją pobrać. Odpowiedź brzmi: operator sklepu przetwarza część danych na podstawie własnej polityki prywatności i nie jest to zbieranie danych przez Ciebie.

Apple mówi to wprost w wytycznych App Privacy: jeśli zbierasz dane o swojej aplikacji z frameworków lub usług Apple, wskaż, co zbierasz i jak tego używasz, ale nie odpowiadasz za ujawnianie danych zbieranych przez Apple. Apple zaznacza też, że jeśli płatności są wprowadzane przez usługę płatniczą poza Twoją aplikacją i nigdy nie masz dostępu do danych płatniczych, nie zebrałeś ich. Google Play podobnie obsługuje konta sklepowe, pobrania i rozliczenia.

Twoja polityka może ująć to w jednym lub dwóch zdaniach: pobrania, zakupy i opinie w sklepie obsługuje Apple lub Google na podstawie własnych polityk prywatności, a Ty otrzymujesz tylko informacje, które te platformy przekazują deweloperom. Jeśli przeglądasz zbiorcze statystyki w Play Console lub App Store Connect, opisz je jako zbiorcze raporty udostępniane przez sklep.

Uważaj, by nie przesadzić w drugą stronę. Jeśli weryfikujesz potwierdzenia zakupów na własnym serwerze lub korzystasz z usługi Apple, takiej jak CloudKit, do synchronizacji danych, opisz, co robisz z tymi danymi.

Nie. Etykieta „Data Not Collected” w App Store jest wynikiem Twoich odpowiedzi App Privacy, a nie zamiennikiem polityki. Apple wymaga linku do polityki prywatności dla wszystkich aplikacji, a strona szczegółów App Privacy oznacza pole Privacy Policy URL jako wymagane.

Etykieta ma też ostrzejsze granice, niż zakłada wielu deweloperów. Apple pozwala pominąć ujawnienie rodzaju danych tylko wtedy, gdy spełnia on wszystkie kryteria opcjonalnego ujawniania: nie jest używany do śledzenia, nie jest używany do reklam podmiotów trzecich ani do Twoich własnych reklam i marketingu, jest zbierany tylko sporadycznie, w sytuacjach niebędących częścią podstawowej funkcjonalności aplikacji i opcjonalnych dla użytkownika, oraz jest przekazywany przez użytkownika za pośrednictwem wyraźnie oznaczonego interfejsu, w którym za każdym razem świadomie decyduje się go przesłać. Opcjonalny formularz opinii w aplikacji może się kwalifikować; narzędzie do raportowania awarii działające przy każdym uruchomieniu nie.

Warto znać jeszcze dwie uwagi Apple. Dane zbierane w sposób ciągły po początkowej prośbie o uprawnienie muszą zostać ujawnione. A jeśli zbierasz dokładną lokalizację, ale przed zapisaniem natychmiast zmniejszasz jej precyzję, deklarujesz lokalizację przybliżoną. Poradnik o polityce prywatności w Apple App Store omawia pozostałe pytania App Privacy.

Oto błędy, które zamieniają uspokajającą politykę we wprowadzającą w błąd:

• Zapomnienie o narzędziu do raportowania awarii lub SDK analitycznym, które szablon projektu lub silnik włączył domyślnie.
• Hostowanie polityki na stronie z analityką, podczas gdy polityka twierdzi, że nigdy nie używasz żadnych technologii śledzących. Polityka dotyczy aplikacji; napisz to albo opisz stronę internetową osobno.
• Pomijanie kanałów wsparcia: formularz kontaktowy w aplikacji lub e-mail do pomocy technicznej oznacza, że otrzymujesz dane osobowe.
• Dodanie funkcji później, np. logowania, synchronizacji w chmurze, reklam lub funkcji AI wysyłającej tekst do API, bez aktualizacji polityki i formularzy w sklepach.
• Bezwzględne obietnice w rodzaju „nigdy nie będziemy zbierać żadnych danych”. Nie możesz zobowiązać przyszłych wersji; opisz obecną aplikację i sposób ogłaszania zmian.
• Kopiowanie polityki innej aplikacji niezbierającej danych, która opisuje inny zestaw funkcji.

Szybki przegląd przed każdym wydaniem zapobiega niemal wszystkim tym błędom. Pełniejsze wyjaśnienie ryzyka związanego z ponownym wykorzystaniem cudzego tekstu znajdziesz w artykule czy mogę skopiować politykę prywatności?.

Jeśli Twoja aplikacja naprawdę nie przetwarza żadnych danych osobowych, wiele obowiązków wynikających z przepisów takich jak RODO po prostu nie ma do czego się odnieść. Jednak słowo „naprawdę” ma w tym zdaniu ogromne znaczenie.

Dane osobowe pojawiają się w miejscach, z którymi aplikacja niezbierająca danych nadal ma styczność. E-mail do pomocy technicznej zawiera imię i adres. Żądanie do serwera niesie adres IP. Log awarii może zawierać identyfikator urządzenia. Każda z tych sytuacji to przetwarzanie w sensie prawnym, nawet jeśli krótkotrwałe, a zasady przejrzystości RODO oczekują, że je wyjaśnisz.

W Stanach Zjednoczonych kalifornijska CalOPPA wymaga opublikowanej w widocznym miejscu polityki prywatności od operatorów komercyjnych usług online, którzy zbierają dane umożliwiające identyfikację mieszkańców Kalifornii. Jeśli nie zbierasz absolutnie nic, jej podstawowy warunek może nie mieć zastosowania, ale sklepy i tak wymagają Twojej polityki.

Praktyczne podejście to pisanie polityki tak, jakby mieli ją przeczytać zarówno organ nadzorczy, jak i dociekliwy użytkownik: uczciwie opisz przetwarzanie przejściowe i wyjątkowe, a główny przekaz zachowaj prosty. Poradnik czy potrzebuję polityki prywatności? podsumowuje, które przepisy i platformy wywołują ten wymóg.

Wygląda to na papierologię dla samej papierologii, ale zasada jest jednoznaczna. Zasady Google Play dotyczące danych użytkowników mówią, że aplikacje, które nie uzyskują dostępu do żadnych danych osobowych i wrażliwych danych użytkowników, i tak muszą przesłać politykę prywatności. Wytyczne dotyczące sekcji Bezpieczeństwo danych dodają, że nawet deweloperzy, których aplikacje nie zbierają danych użytkowników, muszą wypełnić formularz Bezpieczeństwo danych i podać link do polityki prywatności; w takim przypadku formularz i polityka mogą stwierdzać, że żadne dane użytkowników nie są zbierane ani udostępniane. Wytyczne Apple App Review wymagają, by każda aplikacja zawierała link do polityki prywatności w App Store Connect i w aplikacji.

Stoi za tym dobry powód. Użytkownicy nie mogą przejrzeć Twojego kodu, więc polityka jest Twoim publicznym oświadczeniem, za które odpowiadasz, że nic nie opuszcza ich urządzenia. Daje też użytkownikom sposób kontaktu z Tobą i mówi, co by się zmieniło, gdybyś później dodał nowe funkcje.

Pytanie nie brzmi więc, czy jej potrzebujesz, ale jak napisać taką, która będzie krótka, rzetelna i przypadkiem nie obieca więcej, niż możesz dotrzymać. Poradnik o polityce prywatności w Google Play bardziej szczegółowo wyjaśnia kwestie po stronie Play Console.

Generator jest tu przydatny właśnie dlatego, że nie powinien dodawać rzeczy, których nie robisz. W generatorze polityki prywatności aplikacji wybierz typ zastosowania „aplikacja” i odpowiedz na pytania zgodnie z prawdą: brak kont, brak dostawców analityki i reklam, brak płatności obsługiwanych przez Ciebie oraz metoda kontaktu, którą oferujesz.

Legal Policy Generator dobiera klauzule deterministycznie z wersjonowanej biblioteki na podstawie tych odpowiedzi, więc aplikacja niezbierająca danych otrzymuje krótki dokument zamiast akapitów o partnerach reklamowych, których nie ma. Kwestionariusz, pełny podgląd oraz prosty plik HTML i PDF do pobrania są bezpłatne i nie wymagają konta, a opcjonalny publiczny hosting to jednorazowo dodatkowe 0,99 USD, jeśli potrzebujesz publicznego adresu URL dla Play Console lub App Store Connect. Zaawansowane moduły regionalne kosztują 5 USD, jeśli chcesz sekcji dla konkretnych regionów.

Przed publikacją przeczytaj podgląd linijka po linijce, porównując go ze swoim buildem. Jeśli zdanie opisuje coś, czego Twoja aplikacja nie robi, zmień odpowiedzi, zamiast je zostawiać. Następnie skorzystaj z naszego poradnika jak uzyskać adres URL polityki prywatności, aby ją opublikować i przetestować link.