Servicevoorwaarden vs gebruiksvoorwaarden: is er een verschil?

Loop deze lijst door voordat je publiceert:

1. Kies één hoofdnaam op basis van je producttype en publiek.
2. Gebruik precies die naam in de footer, het aanmeldproces, het afrekenproces, de vermelding in de appstore en transactionele e-mails.
3. Gebruik je ook een EULA of een beleid voor aanvaardbaar gebruik, vermeld dan in de hoofdvoorwaarden hoe die documenten zich tot elkaar verhouden en welk document voorgaat bij een conflict.
4. Laat geen oude pagina Gebruiksvoorwaarden online staan naast een nieuwe pagina Servicevoorwaarden. Stuur door, of archiveer de oude pagina met haar ingangsdata.
5. Zorg dat het document de contractpartij noemt met de exacte naam van de juridische entiteit en contactgegevens.
6. Dateer elke versie en bewaar van elke versie een kopie.

De laatste stap vergeet je gemakkelijk en is pijnlijk om achteraf te reconstrueren. Ontstaat er een geschil over een aankoop van twee jaar geleden, dan heb je de versie nodig waarmee die gebruiker toen akkoord ging, niet de versie die vandaag online staat. Een eenvoudige archiefmap met gedateerde kopieën, plus een registratie van welke versie elk account heeft geaccepteerd, is voor een klein bedrijf meestal genoeg en veel beter dan niets.

Kort antwoord: nee, niet in algemene juridische zin. Het contractenrecht kijkt naar wat partijen zijn overeengekomen, niet naar de kop boven de pagina. Een document met de titel Gebruiksvoorwaarden, met een duidelijke acceptatie en redelijke clausules, weegt zwaarder dan een pagina Servicevoorwaarden die niemand ooit is gevraagd te lezen.

De drie gangbare namen wijzen wel op een iets andere nadruk:

• Servicevoorwaarden (Terms of Service) doen denken aan een doorlopende dienst, zoals een SaaS-product, platform of onlineaccount.
• Gebruiksvoorwaarden (Terms of Use) doen denken aan regels voor het gebruik van een website, app of content, vaak zonder betaling.
• Algemene voorwaarden (Terms and Conditions) is het breedste label en is gangbaar voor webshops en in het Brits-Engels.

Dat zijn gewoonten, geen regels. Grote bedrijven gebruiken alle drie, soms voor documenten met een vrijwel identieke opbouw. Verkoop je een abonnement en noem je de overeenkomst Gebruiksvoorwaarden, dan gaat er niets mis.

Wat wel misgaat, is twee documenten onder verschillende namen publiceren met tegenstrijdige regels, bijvoorbeeld een pagina Gebruiksvoorwaarden die terugbetaling binnen 30 dagen belooft en een pagina Servicevoorwaarden die elke terugbetaling weigert. In consumentenovereenkomsten in de EU en het VK wordt onduidelijkheid in standaardvoorwaarden uitgelegd in het voordeel van de consument, dus die verwarring kost jou.

Kies de naam die je gebruikers verwachten en gebruik die overal: footerlinks, aanmeldvakjes, het afrekenproces, e-mails en vermeldingen in appstores. Consistentie is belangrijker dan de keuze zelf.

Een praktische leidraad per producttype:

• Webshop: algemene voorwaarden, soms met verkoopvoorwaarden voor de regels rond aankopen. Zie de generator voor algemene voorwaarden voor webshops.
• SaaS- of abonnementsproduct: servicevoorwaarden, vaak met een orderformulier of een aparte overeenkomst voor grotere zakelijke klanten.
• Contentwebsite of blog: gebruiksvoorwaarden, gericht op eigendom van content, toegestaan gebruik en externe links.
• Mobiele app of game: servicevoorwaarden of gebruiksvoorwaarden, plus een licentieverlening, en daar komt de vraag over een EULA om de hoek kijken.
• Community of marktplaats: servicevoorwaarden, vaak met communityrichtlijnen of verkopersvoorwaarden die er door verwijzing deel van uitmaken.

Andere talen hebben hun eigen labels. Duitse bedrijven publiceren Allgemeine Geschäftsbedingungen en Tsjechische bedrijven obchodní podmínky, maar de rol is dezelfde: standaardvoorwaarden die aan elke klant worden aangeboden.

Twijfel je, dan is Terms of Service de breedst herkende algemene keuze voor onlineproducten.

Een end user license agreement, of EULA, is een licentie: die geeft een gebruiker toestemming om een kopie te installeren en te gebruiken van software die van jou of je licentiegevers is. Gebruikelijke EULA-clausules gaan over:

• de reikwijdte van de licentie, zoals persoonlijk, niet-overdraagbaar gebruik op apparaten die de gebruiker bezit of beheert
• beperkingen op kopiëren, wijzigen, herdistribueren of reverse engineering
• eigendom van de software en de updates ervan
• beëindiging van de licentie
• uitsluiting van garanties en beperking van aansprakelijkheid

Servicevoorwaarden regelen een relatie rond een doorlopende dienst: accounts, gedrag, gebruikerscontent, betalingen, moderatie en support. Veel moderne producten zijn zowel software als dienst, dus hun voorwaarden bevatten een licentiesectie en een aparte EULA verdwijnt.

Eén kanttekening: sommige beperkingen kun je niet helemaal zelf opleggen. In de EU maakt de Softwarerichtlijn 2009/24/EG contractvoorwaarden nietig als ze een rechtmatige gebruiker beletten een noodzakelijke reservekopie te maken, de werking van het programma te observeren en te testen, of te decompileren binnen een smalle uitzondering voor interoperabiliteit. Een EULA die alle reverse engineering zonder uitzondering verbiedt, geldt in die gevallen dan mogelijk gewoon niet.

Een aparte EULA wil je het vaakst wanneer gebruikers software installeren die blijft werken met weinig of geen betrokkenheid van een server: desktopapplicaties, downloadbare games, plug-ins, on-premise tools of offline mobiele apps.

Appstores veranderen het beeld. Apple past zijn eigen Licensed Application End User License Agreement, bekend als de Standard EULA, toe op apps in de App Store, tenzij je in App Store Connect een eigen EULA aanlevert. Een eigen EULA moet de minimumvoorwaarden van Apple bevatten, zoals de erkenning dat de overeenkomst tussen jou en de gebruiker is gesloten en niet met Apple.

Op Google Play kun je via de Developer Distribution Agreement je eigen EULA aan je app koppelen, en de eigen voorwaarden van Google Play geven gebruikers een basislicentie op content die ze daar verkrijgen.

Voor de meeste apps die ook accounts of abonnementen hebben, is het praktische antwoord: vertrouw voor de software op de licentie van de store of een eigen EULA, en publiceer servicevoorwaarden voor de dienst zelf. Onze gids over algemene voorwaarden voor apps behandelt die opzet in detail, inclusief waar elke link hoort te staan.

Grotere diensten splitsen hun voorwaarden vaak op in een familie van documenten. Elk daarvan wordt meestal door verwijzing opgenomen, wat betekent dat de hoofdvoorwaarden vermelden dat het andere document deel uitmaakt van de overeenkomst.

• Beleid voor aanvaardbaar gebruik: een gedetailleerde lijst van verboden gedrag, gebruikelijk bij hosting, API's en AI-producten.
• Communityrichtlijnen: regels in eenvoudige taal voor plaatsen, reageren en omgaan met elkaar, die moderatiebeslissingen onderbouwen.
• Verkoopvoorwaarden: regels rond aankopen voor bestellingen, levering, retouren en terugbetalingen.
• Abonnements- of factuurvoorwaarden: verlenging, opzegging, proefperiodes en prijswijzigingen.
• Privacybeleid: helemaal geen onderdeel van de overeenkomst, maar er wel vanuit gelinkt.

Opsplitsen helpt wanneer één onderdeel vaak verandert of een eigen publiek heeft, zoals verkopers op een marktplaats. Het werkt tegen je wanneer documenten hetzelfde onderwerp in andere bewoordingen herhalen. Een goede regel: elk onderwerp staat in precies één document, en de andere linken ernaar.

Modereer je content voor gebruikers in de EU, onthoud dan dat de Digital Services Act verwacht dat contentbeperkingen en moderatieprocedures in je algemene voorwaarden worden beschreven, dus de hoofdvoorwaarden moeten duidelijk verwijzen naar eventuele aparte richtlijnen.

Amerikaanse rechters zijn al twintig jaar bezig onlineovereenkomsten in te delen naar hoe ze werden gepresenteerd, en de naam van het document heeft nooit de doorslag gegeven.

• Clickwrap: de gebruiker vinkt een vakje aan of klikt op een knop die duidelijk zegt dat hij akkoord gaat met gelinkte voorwaarden. Rechters dwingen deze over het algemeen af als de kennisgeving duidelijk is.
• Sign-in-wrap: een melding bij een aanmeldknop zegt dat doorgaan betekent dat je akkoord gaat. De uitkomst hangt af van hoe opvallend de melding is.
• Browsewrap: de voorwaarden zijn alleen ergens op de site gelinkt, en gebruik zou gelijkstaan aan acceptatie. Rechters zijn vaak terughoudend om deze af te dwingen.

In Specht v. Netscape (2d Cir. 2002) waren gebruikers die gratis software downloadden niet gebonden aan licentievoorwaarden die ze alleen hadden kunnen zien door onder de downloadknop te scrollen. In Nguyen v. Barnes & Noble (9th Cir. 2014) bonden voorwaarden die onderaan de website waren gelinkt een koper niet, zonder bewijs dat hij ervan op de hoogte was. In Berman v. Freedom Financial Network (9th Cir. 2022) was kleine grijze meldingstekst die niet duidelijk zei dat klikken akkoord betekende, niet genoeg.

De les geldt voor elk label: presenteer de voorwaarden duidelijk op het moment van akkoord en leg vast dat de gebruiker akkoord ging. Onze stapsgewijze gids voor het schrijven van voorwaarden laat zien hoe.

Legal Policy Generator maakt servicevoorwaarden, dezelfde overeenkomst die anderen gebruiksvoorwaarden of algemene voorwaarden noemen, op basis van versiebeheerde clausules die door je antwoorden worden geselecteerd. Er schrijft geen AI clausules tijdens het gebruik, dus dezelfde antwoorden leveren altijd hetzelfde document op.

De vragenlijst vraagt hoe je product echt werkt en activeert alleen de bijpassende secties:

• accounts, toelating en aanvaardbaar gebruik
• gebruikerscontent, moderatie en informatie volgens de Digital Services Act van de EU
• abonnementen en automatische verlenging, inclusief formuleringen voor automatische verlenging in Californië
• terugbetalingen en consumentenrechten voor de EU, het VK, Australië, Brazilië, Canada en Nieuw-Zeeland
• Amerikaanse DMCA-meldingen en Amerikaanse arbitrage
• aansprakelijkheid, geschillen en wijzigingen van de voorwaarden

De vragenlijst en het volledige voorbeeld zijn gratis zonder account, en eenvoudige downloads als HTML en PDF zijn gratis. Geavanceerde regionale of optionele modules kosten $5. Wil je eerst een indruk van het resultaat, lees dan het illustratieve voorbeeld van SaaS-voorwaarden of de pagina met het sjabloon voor servicevoorwaarden. Gegenereerde voorwaarden weerspiegelen de feiten die je aanlevert en zijn geen juridisch advies.